محمد تقي جعفري
130
ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي )
خطبهء هفتم 7 - و من خطبة له عليه السلام يذم فيها اتباع الشيطان اتّخذوا الشّيطان لأمرهم ملاكا ، و اتّخذهم له أشراكا ، فباض و فرّخ في صدورهم ، و دبّ و درج في حجورهم ، فنظر بأعينهم ، و نطق بألسنتهم ، فركب بهم الزّلل ، و زيّن لهم الخطل ، فعل من قد شركه الشّيطان في سلطانه ، و نطق بالباطل على لسانه ترجمهء خطبهء هفتم در اين خطبه پيروان شيطان را سرزنش مىنمايد ( مردمى هستند كه شيطان را تكيه گاه شئون زندگى خود قرار دادند ، و شيطان هم آنان را در پليدى و فريبندگى شركاى خود نمود . اين موجود پليد در درون سينههاى آنان تخم گذارد و جوجه در آوردو حركت كرد و تدريجا در آغوش آنان نشست . آن مطرود ازل و ابد با چشمان آنان مىنگرد و با زبانهايشان سخن مىگويد ، نتيجه اين شد كه آنان را مركبى براى راندن در لغزشگاهها نمودو خطا و انحراف را در ديدگاه آنان بياراست ، در زندگانى رفتار كسى را پيش گرفتند كه شيطان او را در سلطهء خود شريك نموده باطل را از زبانش بيرون بياورد ) .